نقدهای انیسا رئوفی



اشاره:

تئاتر آینه‌‌ی جامعه است و نوشتن درباره‌ی تئاتر آینه‌ی آن. آینه‌ای که به نسبت نزدیکی یا دوری از اجراها، ابعاد متفاوتی از آن را بازتاب می‌دهد. رسانه‌های متفاوتی درباره‌ی تئاتر می‌نویسند: نقدها، مُرورها، جُستارها و تحلیل‌هایی که هرکدام باشیوه‌ای منحصربه‌فرد، وُجوهی نامکشوف از تئاتر را برای مخاطبان، آشکار می‌کنند. مرز میان شیوه‌های گوناگون نوشتن، گاه ظریف‌ و پنهان، و گاه روشن و آشکار است. برخی از شیوه‌ها به زیرمتن‌ها نظر دارد و برخی دیگر به خود متن نمایش خیره‌اند. رسانه‌ها نیز به‌فراخور از استراتژی‌های یکسان، و تاکتیک‌های گسترده استفاده می‌کنند؛ و نیز، بسته به مخاطب، زبان متفاوتی را برمی‌گزینند. هرکدام از این شیوه‌ها اما، با هر رویکردی، تنها یک هدف دارند: نوشتن از تئاتر. نوشتن از این‌که «تمام دنیا صحنه‌ی نمایش است، و تمامی مردان و زنان تنها بازیگران آن‌اند»*.

مجموعه متن‌های پیش رو، سعی بر این دارد که چیستی «مُرور» و تفاوت و تمایز آن را با سایر انواع دیگر نوشتارهای درباره‌ی تئاتر مانند نقد و جستار و ... بررسی و شناسایی کند. ـ انتگره

* ویلیام شکسپیر

 


نگارش مقدمه

مقدمه باید شامل موارد ذیل باشد:

  • عنوان نمایشنامه، نام نویسنده، و هر اطلاعاتی مربوط به تاریخچه‌ی آن‌ها (مثلاً آثار مشابه از همان دوره، آثاری از همین نویسنده)

  • نام کارگردان، مکان و تاریخ اجرا و نام کمپانی تئاتر (آیا کارهای دیگری از همین کمپانی را می‌شناسید؟ یا از این کارگردان؟)

  • بحث اصلیِ مُرور، که قاعدتاً بیش از یک اظهار نظر مختصر است، باید شامل موارد زیر باشد:
    • اظهار نظر کلی درباره‌ی موفقیت یا شکست اجرا، که باید مبتنی باشد بر آنچه دیده‌اید و برداشت اولیه‌ی شما از اینکه نمایشنامه چگونه باید اجرا می‌شد.
      • (توجه کنید که اگر اجرا دقیقاً با درک شما از نمایشنامه منطبق نبود، نباید خود را موظف به محکوم کردن آن بدانید. سعی کنید با یک ذهن باز با اجرا مواجه شوید و جنبه‌های مثبت و منفی آن را سبک‌سنگین کنید.)

    • مثال: اجرای پاپ [جوزف پاپ ۱۹۱۹ - ۱۹۹۱] از لیر [اثر ادوارد باند ۱۹۳۴- ] تمام ترس و وحشتِ دنیایی را که در آن نمی‌شود روی عشق حساب کرد؛ و زندگی‌ای که زشت و زننده، بی‌رحم و به طرز ترسناکی کوتاه است را به تصویر کشیده است.
      • (توجه کنید که این اظهار نظر بیان می‌کند که پاپ عصاره‌ی خودِ متن را به خوبی استخراج کرده و نمایش داده است – انتظاری که از این اظهار نظر می‌رود آن است که نویسنده روش‌هایی را که کارگردان با آنها موفق به این تأثیرگذاری شده، تحلیل کند.)

    • مثال: نمایش «نمی‌توانی آن را با خود ببری» اجرای اسمیت، باعث شد با این فهم از آزادی احساس همدلی کنم که آزادی باید اجازه‌ی غیرمتعارف بودن را بدهد و حتا آن را تائید کند. بدون همدلی با این فهم از آزادی، نمایش به هرج‌ومرج خالصی تقلیل می‌یافت و احتمالاً در تصویر کردنِ آزادیِ ایدئالِ امریکایی شکست می‌خورد.
      • (این اظهار نظر بیان می‌کند که قصد کارگردان ایجاد این «همدلی» بوده است. همچنین توجه داشته باشید که نویسنده‌ی این مرور آشکارا اشاره می‌کند که چه انتظاری از اجرا داشته است.)

    • از آنجاکه از شما توقع نمی‌رود درباره‌ی همه‌ی جنبه‌های اجرا بحث کنید در اظهار نظر خود بر یک یا دو مسئله‌ی اصلی تمرکز کنید که اجرا به آن پرداخته یا مسائلی که به آن نپرداخته است. متن خود را با دقت بخوانید تا ببینید در مرور شما باید بر کدام جنبه‌های اجرا تاکید شود.
      • مثال: در همان نمایش، بازیِ اعضای خانواده روی صحنه‌ای که باز و کاملاً در معرض دید تماشاچیان است، آزادی‌ای بی‌ضرر و نیرومند و همچنین استقلالی افتخارآمیز را در مواجهه با پذیرش رفتارهای عُرف به نمایش می‌گذارد.

 

رای منتقد: 5

اشاره:

تئاتر آینه‌‌ی جامعه است و نوشتن درباره‌ی تئاتر آینه‌ی آن. آینه‌ای که به نسبت نزدیکی یا دوری از اجراها، ابعاد متفاوتی از آن را بازتاب می‌دهد. رسانه‌های متفاوتی درباره‌ی تئاتر می‌نویسند: نقدها، مُرورها، جُستارها و تحلیل‌هایی که هرکدام باشیوه‌ای منحصربه‌فرد، وُجوهی نامکشوف از تئاتر را برای مخاطبان، آشکار می‌کنند. مرز میان شیوه‌های گوناگون نوشتن، گاه ظریف‌ و پنهان، و گاه روشن و آشکار است. برخی از شیوه‌ها به زیرمتن‌ها نظر دارد و برخی دیگر به خود متن نمایش خیره‌اند. رسانه‌ها نیز به‌فراخور از استراتژی‌های یکسان، و تاکتیک‌های گسترده استفاده می‌کنند؛ و نیز، بسته به مخاطب، زبان متفاوتی را برمی‌گزینند. هرکدام از این شیوه‌ها اما، با هر رویکردی، تنها یک هدف دارند: نوشتن از تئاتر. نوشتن از این‌که «تمام دنیا صحنه‌ی نمایش است، و تمامی مردان و زنان تنها بازیگران آن‌اند»*.

مجموعه متن‌های پیش رو، سعی بر این دارد که چیستی «مُرور» و تفاوت و تمایز آن را با سایر انواع دیگر نوشتارهای درباره‌ی تئاتر مانند نقد و جستار و ... بررسی و شناسایی کند. ـ انتگره

* ویلیام شکسپیر

 


از آنجا که اجرای هرگونه نمایشنامه‌ای تجربه‌ای زودگذر است، نوشتن مرورِ آن می‌تواند امری دشوار و در عین ‌حال مهیج باشد. شما باید هم تماشاگرِ اجرا باشید و لذت ببرید و هم تحلیل‌گری باشید که محصول تولیدشده را آنالیز می‌کند. باید بتوانید مواردی که در ادامه برشمرده می‌شوند را، درباره‌ی اجرایی که به تماشای آن نشسته‌اید، تهیه کنید؛ خلاصه‌ی کوتاهی از اجرا، تحلیلی موجز و اُبژکتیو (عینی)، متنی حاوی تفسیر و ارزیابی شما از آنسامبل صحنه (کلیت صحنه)، بازی‌ها، کارگردانی و غیره.

در تمرین برای نگارشِ مُرور باید بتوانید از موفقیت یا شکست محصول تولیدشده، که البته امری نسبی است، تحلیلی اُبژکتیو ارائه دهید. توجه داشته باشید که آنچه از شما توقع می‌رود تنها یک خلاصه‌نویسی ساده از پلات (پیرنگ) یا نظر دادن درباره‌ی متن نمایشنامه نیست، بلکه نوشته‌ی شما باید بر محصول تولیدشده تأکید داشته باشد. کار شما باید این باشد که اجرا را دقیق شرح دهید و بعد داوری ارزش‌مدارانه‌ای از آن ارائه دهید که بر مبنای آنچه دیده‌اید و آنچه انتظار داشتید بنا شده. نوشتن مرور مهارت شما را در زمینه‌ی خوانش نمایشنامه و تماشا و نقد محصول اجراشده ارزیابی می‌کند.

شما باید به این مسئله نیز دقت کنید که علاوه بر بناکردن ساختمانِ متنِ خود روی محصول تولیدشده، متن خود را به مشاهدات ضروریِ معدودی محدود کنید که تصدیق‌کننده‌ی نظرِ شماست (که در ادامه شرح داده می‌شود). تمرکز شما باید بر چند ایده‌ی مهم و جنبه‌های معدودی از محصول تولیدشده باشد. توجه خود را معطوف به چیزهایی کنید که به نظر شما خاص‌ترین بخش‌های اجرا هستند. برخلاف مُرورِ روزنامه‌ای، که می‌تواند سطحی و دارای ساختارِ بازی‌‌گونه‌ای باشد، متن شما باید کاملاً قاطعانه باشد. از شما توقع نمی‌رود که عناصر بسیار متنوع و زیادی از اجرا را ارزیابی کنید (برای مثال درباره‌ی تمام بازیگران، هر تغییر لباس یا تغییری در صحنه، هر تصمیمِ کارگردان و...)؛ بلکه متن شما نیاز به چند ایده‌ی کلیدی دارد که آن‌ها را با جزئیاتی حساب‌شده پرورانده باشید.

همچنین به یاد داشته باشید که موضع شما باید عینی و انتقادی باشد، نه صرفاً بی‌رحمانه و برپایه‌ی ذهنیات شما. منتقد کسی است که مطالعه و تحلیل می‌کند و بعد قضاوتی منطقی از آنچه دیده به‌دست می‌دهد، نه کسی که فقط ایراد می‌گیرد. لحن شما در اعتبار و هوشمندانه‌بودن متن نقش بسزایی دارد.

 

قبل و بعد از اجرا

قبل از اینکه به تماشای اجرا بروید نمایشنامه را بخوانید. (مهم است که برای اجرایی که قرار است در آن شرکت کنید آماده شوید؛ در غیر این صورت این احتمال وجود دارد که مجبور شوید چندین‌بار به تماشای آن بروید.)

  • به این فکر کنید که یک اجرای «استاندارد» باید چه‌طور باشد، شخصیت‌ها باید چه‌طور باشند، چه طراحی لباسی باید برای آن استفاده شود، طراحی صحنه‌ی مناسب‌اش چیست و همچنین نگرش و درون‌مایه‌ی اصلی چگونه باید به مخاطب منتقل شود.
  • حین خواندن نمایشنامه، سعی کنید نکات انتقادبرانگیز و غامضی را درون آن پیدا کنید که دنبال‌کردن‌شان می‌تواند در اجرایی که به تماشای آن می‌نشینید، مفید باشد.
  • اگر سردبیرتان از شما خواسته به عناصر مشخصی توجه خاص داشته باشید، حتماً خود را آماده کنید که بتوانید آن‌ها را تشخیص دهید.

 

تماشای اجرا
  • با ذهنی باز به تماشای اجرا بنشینید، یعنی به پذیرفتن نمایش به آن شکلی‌‌ که کارگردان در اجرایش ارائه می‌کند، تمایل داشته باشید.
  • به هر انحرافی از آنچه به عنوان نمایش «استاندارد» در ذهن داشته‌اید، توجه کنید و سعی کنید راهی برای توضیح آن انحراف پیدا کنید. (آیا کارگردان سعی دارد چیز جدید یا متفاوتی «بگوید»؟ آیا تصور شما از نمایش نادرست بوده است؟ یا اینکه آنچه کارگردان تولید کرده، بینش جدیدی به شما می‌دهد؟)
  • شاید برخی از نکات زیر برای شما جالب توجه باشد:
    • چرا این نوع از طراحی لباس و صحنه انتخاب شده است؟
    • بازیگران دیالوگ‌های خودشان را چگونه ارائه کردند (جدی، کمدی، رئال یا تصنعی)؟ آیا حرکات یا بازی خاصی در صحنه ارائه کردند که در راستای انتقال معنای نمایشنامه باشد؟
    • آیا در اجرا از جلوه‌های ویژه‌ای استفاده شده بود (اعم از نورپردازی، صدا، مشارکت تماشاگران، اکسسوار)؟
    • آیا هیچ در متن نمایشنامه دست بُرده شده بود؟

بعد از اجرا جزئیاتی که به‌خاطر می‌آورید را یادداشت کنید و درباره‌ی آن‌ها با دوستان‌تان صحبت کنید. شما برای اثبات بحث خود به این جزئیات نیاز دارید.

ارزیابیِ اجرا
  • آيا در خوانش نمایشنامه نکته‌ای بوده که شما دیده باشید و کارگردان فرصت پرداختن به آن را از دست داده باشد؟
  • آيا بخش‌هایی از نمایشنامه بوده که کارگردان به آن‌ها علاقه‌ای نشان نداده، اما از نظر شما نقاط بحرانی‌ای بوده‌اند و شما ترجیح می‌داده‌اید که کارگردان به آن توجه بیشتری بکند؟
  • چرا ترجیح می‌داده‌اید توجه بیشتری به آن‌ نقط بحرانی شود و چرا فکر می‌کنید کارگردان به آن‌ها بی‌توجهی کرده است؟

به جنبه‌های عملی زیر دقت کنید:

  • چه نوع صحنه‌ای در اختیار کارگردان بوده؟ صحنه، از نظر حرکت روی آن و طراحی، چه محدودیت‌هایی را به کارگردان تحمیل کرده است؟
  • بازیگران حرفه‌ای، هنرجو یا آماتور بودند؟ این مسئله چه محدودیتی برای کارگردان ایجاد کرده؟ آیا بازیگران از پس انتظاراتِ متن نمایشنامه برآمده‌اند؟ (در ارزیابی بازیگران نسبت به آن‌ها منصف باشید و سطح «مهارت‌های» آن‌ها را در نظر بگیرید.)
رای منتقد: 5

اشاره:

تئاتر آینه‌‌ی جامعه است و نوشتن درباره‌ی تئاتر آینه‌ی آن. آینه‌ای که به نسبت نزدیکی یا دوری از اجراها، ابعاد متفاوتی از آن را بازتاب می‌دهد. رسانه‌های متفاوتی درباره‌ی تئاتر می‌نویسند: نقدها، مُرورها، جُستارها و تحلیل‌هایی که هرکدام باشیوه‌ای منحصربه‌فرد، وُجوهی نامکشوف از تئاتر را برای مخاطبان، آشکار می‌کنند. مرز میان شیوه‌های گوناگون نوشتن، گاه ظریف‌ و پنهان، و گاه روشن و آشکار است. برخی از شیوه‌ها به زیرمتن‌ها نظر دارد و برخی دیگر به خود متن نمایش خیره‌اند. رسانه‌ها نیز به‌فراخور از استراتژی‌های یکسان، و تاکتیک‌های گسترده استفاده می‌کنند؛ و نیز، بسته به مخاطب، زبان متفاوتی را برمی‌گزینند. هرکدام از این شیوه‌ها اما، با هر رویکردی، تنها یک هدف دارند: نوشتن از تئاتر. نوشتن از این‌که «تمام دنیا صحنه‌ی نمایش است، و تمامی مردان و زنان تنها بازیگران آن‌اند»*.

مجموعه متن‌های پیش رو، سعی بر این دارد که چیستی «مُرور» و تفاوت و تمایز آن را با سایر انواع دیگر نوشتارهای درباره‌ی تئاتر مانند نقد و جستار و ... بررسی و شناسایی کند. ـ انتگره

* ویلیام شکسپیر

 

 انواع مختلف نگارش درباره‌ی تئاتر:

  • مرورهای آکادمیک و دانشگاهی
  • مرور اجرا برای رسانه‌های آنلاین و مطبوعات
  • متون تحلیل شخصیت و صحنه
  • جستارها و مقالات پژوهشی
  • متون راهنمای دراماتورژیک

 

راهنمای نوشتن یک مُرور اِجرا برای رسانه‌های آنلاین

 مرور باید حاوی اطلاعات کافی برای مخاطبانش باشد، یعنی کسانی که پیش از دیدن یک اجرا قرار است اطلاعاتی درباره‌ي آن کسب کنند. برای نوشتن یک مرور خوب باید مراحل زیر طی شود:

  • قبل از دیدن اجرا، نمایشنامه را بخوانید (اگر نمایشنامه منتشر شده است) و درباره‌ی نویسنده هرچه می‌توانید اطلاعات جمع‌آوری کنید.
  • نقدهای تحلیلی و برداشت‌های مختلفی که از نمایش شده را بخوانید تا با فرم، سبک، درون‌مایه‌های اصلی و پیام نمایش آشنا شوید. همچنین خواندن مطالبی درباره تاریخچه‌ی کمپانی تئاتر هم می‌تواند مفید باشد.
  • پس از حضور در محل اجرا، برنامه را بخوانید‌ و از محتویاتی که در لابی به نمایش گذاشته شده و ممکن است برخی از آنها درباره‌ی اجرا باشند (اگر موجود بود) یادداشت‌برداری کنید.
  • قبل از شروع اجرا، درباره‌ی سالن و سازمانی که صاحب نمایشخانه است یادداشت‌برداری کنید.
  • فوراً برداشت اولیه‌ی خودتان را درباره‌ی اجرا بنویسید (اگر ممکن است این کار را در طول اجرا انجام دهید و اگر امکانش نیست بلافاصله پس از تمام شدن نمایش. به هرحال نوشتن آن را به روز بعد موکول نکنید.)
  • یادداشت‌های خود را نظم بدهید و رئوس کلی مطلب‌تان را بنویسید.

 گام نخست:

 پیش از هر چیز، لازم است که بدانیم تمرکز چنین متنی (مُرورِ اجرا) باید روی محصول تولیدشده باشد نه محتوای نمایشنامه، فرم یا پیشینه‌ی تاریخی آن. مرور باید شرح دهد که عناصرِ محصولِ نهایی (از جمله کارگردانی، طراحی، بازی‌ها) تا چه اندازه و به چه ترتیب در انتقال مفهوم مورد نظر کارگردان موفق عمل کرده‌اند. همان مفهومی که می‌توان گفت ایده‌ی خلاقانه‌ی مرکزی یا به نوعی تفسیر کارگردان از نمایشنامه و همچنین وحدت‌بخشِ تمام جنبه‌های تولید است. به طور کلی، یک مرور شامل عناصری است که در ادامه برشمرده می‌شوند. این عناصر را می‌توان به شکل‌های مختلف طبقه‌بندی کرد اما شکلی که اینجا ارائه شده یکی از معمول‌ترین اشکال طبقه‌بندی آن‌هاست.

  1. اطلاعات کلی: این بخش باید شامل این موارد باشد: نام اثر (نمایش، نمایش موزیکال، پرفورمنس)، نام نویسنده (یا مترجم)، نام کارگردان، نام سالن اجرا (یا نام کمپانی تئاتری که صاحب اجراست) و تاریخ اجرا.
  2. مقدمه: در این بخش خلاصه‌ی کوتاهی از پلات نمایشنامه و تِم‌های اصلی آن (یا اگر نمایشنامه مشهور باشد معرفیِ کوتاهی از همان اجرای خاص) بیان می‌شود.
  3. رویکرد کارگردانی: در این بخش باید شرح داده شود که کارگردان چگونه درون‌مایه‌های اصلی اثر را مدنظر قرار داده و آنها را به نمایش گذاشته است. آیا انتخاب‌های موفقی داشته و توانسته تأثیر مد نظرِ گروه را روی مخاطب بگذارد؟
  4. فضا/ سالن: حتماً باید سالن را مد نظر قرار داد. چه فضایی برای صحنه تدارک دیده شده است؟ آیا انتخاب این فضا با اثر متناسب است؟ آیا کارکرد خاص و متفاوتی برای آن وجود دارد؟ آیا به لحاظ بصری آن‌گونه هست که مخاطب را با اجرا درگیر کند؟
  5. بازی‌ها: به بازی‌ها توجه کنید. آیا بازی‌ها از نوع خاصی هستند؟ (مثلاً رئالیستی، تصنعی، وابسته به حرکات فیزیکی یا کلام و ...)
  6. طراحی: کیفیت صحنه، طراحی لباس‌، نور و صدا را شرح دهید. و اینکه عناصر اصلی طراحی چه کمکی به انتقال مفهوم اثر تولیدی می‌کند.
  7. نتیجه‌گیری: نظر نهایی خودتان را درباره اثری که دیده‌اید و معنای آن بیان کنید. و این‌که آیا اثر کمکی به فهم بهتر زندگی می‌کند یا خیر.

    مترجم: انیسا رئوفی
رای منتقد: 5

  • فضاهای سرگرمی Spaces for entertainment

فضاهایی که مناسب سرگرمی‌های پرطرفدار ساخته می‌شوند شکل‌های بسیار متنوعی دارند. اینجا نگاهی می‌اندازیم به دو نمونه‌ی مهم‌تر از این سالن‌ها؛ تماشاخانه‌های تجاری چندکاره و شوروم

 

تماشاخانه‌های تجاری چندکاره (به شکل برادوی)
 Multi-use commercial theatre

این سالن‌ها صحنه‌ی پیش‌گاهی دارند و از اساس برای اجراهایی با صدای بسیار بلند طراحی شده‌اند. اکوستیکِ سالن معمولا «خشک» است و حداقلْ تنظیمات صوتی را پذیراست. همین خصیصه باعث می‌شود برای اجرای موسیقی اکوستیک بدونِ امپلی‌فایر مناسب نباشد. تعداد صندلی‌ها در این سالن‌ها معمولا بین 1200 تا 2500 و نهایتا تا 10000 است.

در این سالن‌ها با بالکن‌های‌ برجسته در دیوارهای کناری می‌توان صمیمیت قابل‌قبولی به فضا افزود و تعداد بیشتری از تماشاچیان را تا جای ممکن به صحنه نزدیک کرد. صحنه‌ی این نوع سالن‌ها معمولا امکانات لازم را برای اجرای کنسرت‌های بزرگ موسیقی که به نقاط مختلف سفر می‌کنند دارد. از دیگر کاربردهای این سالن‌ها میزبانی اجراهای پاپ، رویدادهایی با حضور ستارگان بزرگ و مراسم اهدای جوایز است.

Auditorio Telmex

Auditorio Telmex Architect: Moyao Arquitectos | Arq Alejandro Luna (associate planner) Services: Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design Seat count: 8712
www.auditorio-telmex.com

 

Dolby Theatre

Dolby Theatre Hollywood, California, USA Architect: Rockwell Group | Ehrenkrantz Eckstut Kuhn | Altoon & Porter Architects Services: Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification Seat count: 3500
www.dolbytheatre.com

 

شوروم
 Showroom

اصطلاح شوروم معمولا به سالن‌های تفریحی‌ای اطلاق می‌شود که وابسته به یک کازینو، هتل یا اقامت‌گاه هستند. شوروم‌ها ممکن است به نحوی طراحی شوند که قابل انطباق با نیازهای رویدادهای مختلفی باشند یا اینکه مناسبِ برنامه‌های مشخصی که سال‌ها حتی دهه‌ها در یک مکان می‌مانند مثل سیرک ساخته شوند.

شوروم‌های کوچک در حدود 600 صندلی دارند اما شوروم‌های عادی معمولا بین 1200 تا 4000 نفره هستند. در این سالن‌ها صحنه می‌تواند به شکل پیش‌گاهی، نعلی یا استادیومی باشد و بعضی از آنها امکانات دستگاهی خاصی نظیر استیج‌هایی از آب را در اختیار اجراگران می‌گذارند.

City of Dreams

City of Dreams, The House of Dancing WaterTheater Cotai Strip, Macau Architect: Pei Partnership Architects | P&T Group Services: Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification Seat count: 1985
www.thehouseofdancingwater.com

 

The Han Show Theater

The Han Show Theater Wuhan, Hubei, China Architect: Stufish Entertainment Architects Services: Concept design, theatre planning, and acoustics; design and specification of seating, stage machinery, theatre lighting, audio, projection, and effects; engineering advice for pool, corrosion control, and aquatics; site representation through construction. Seat count: 2000
www.dragone.com

 

سالن‌ رسانه‌های تعاملی
 media interaction

هرچند تمام تماشاخانه‌ها فضایی برای تعامل هستند اما از اواخر قرن بیستم نوع دیگری از سالن‌ها پدیدار شد. هنرمندان و دانشمندان از این فضاهای رسانه‌ای قدرتمند برای اجرا، تحقیقات و آموزش استفاده می‌کنند.

این فضاها بسیار انعطاف‌پذیرند، معمولا فاقد جایگاه ثابت برای مخاطب‌اند و اغلب اکوستیکی دارند که تا حد زیادی قابل تنظیم است. از دیگر ویژگی‌های این سالن‌ها می‌توان به وجودِ امکانات وسیع در حوزه‌ی ضبط و پخش، اتاق‌های سه‌بعدی ، ارتباطات الکترونیک با نقاط دیگر برای آموزش ازراه‌دور، اجراهای از راه دور و بسیاری امکانات دیگر اشاره کرد.

از اولین نمونه‌های این سالن‌ها IRCAM Espace de Projection در مرکز فرهنگی پمپیودو (1977) و Experimental Media Facility است که در آزمایشگاه رسانه‌ی MIT واقع شده و به Cube معروف است (1985).

Northern Kentucky University

Northern Kentucky University, College of Informatics, Griffin Hall Highland Heights, Kentucky, USA Architect: Goody Clancy Architecture | McGill Smith Punshon Services: Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification Seat count: 150
www.nku.edu

 

New World Center

New World Center Miami Beach, Florida, USA Architect: Gehry Partners Services: Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification Seat count: 756
www.nws.edu

 

Virginia Tech Moss Arts Center

Virginia Tech, Moss Arts Center Blacksburg, Virginia, USA Architect: Snøhetta | STV Incorporated Services:Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification Seat count: 1260
artscenter.vt.edu
www.vtmag.vt.edu

 

فضاهای مناسب تدریس
Spaces for teaching

به غیر از شوروم تقریبا تمام اشکال دیگری که برای تماشاخانه برشمردیم ممکن است بخشی از یک ساختمان آکادمیک باشند. ملاحظات افزون بر آنها به طراحی فضاهای اجرایی برای دانشجویان مربوط می‌شود که برخی از آنها در ادامه شرح داده خواهد شد.

فضاهای تک‌منظوره

سالن اجراهای هنری در دانشگاه‌ها بیشتر به شکل تک‌منظوره هستند. چراکه معمولا برنامه‌ی تحصیلی به فضایی که آن را حداقل برای یک سال تحصیلی کامل اشغال می‌کند وابسته است. (برای مثال یک دانشکده تیاتر سالن نمایش کوچک خود را مستمرا برای تمرین و اجرا نیاز دارد.)

فضای‌های آموزش

سالن اجراهای هنری در دانشگاه‌ها ممکن است برای آموزش طراحی شده باشند. در این سالن‌ها تالار تماشاچیان باید جمع‌وجور و صمیمانه باشد و در مقیاس اجرای دانشجویی و برای کمک به آنها طراحی شده باشد. اتاق فرمان و اتاق‌های پشتیبانی دیگر نیز باید فضای کافی و امکانات لازم را برای دانشجویان داشته باشد تا همچون یک فضای کارگاهی عمل کند.

تکنولوژی صحنه

سالن نمایش و صحنه هم به نوعی کارگاه دانشجویی (class labs) محسوب می‌شوند. درنتیجه تجهیزات نمایشی از طرفی باید مناسب تولیدات و از طرف دیگر مناسب تدریس باشد. در واقع مهم این است که چه کسی با تجهیزات کار و از آنها نگهداری می‌کند اما به طور کلی تجهیزات ساده، امن و به‌صرفه اقتصادی بهترین گزینه هستند.

رای منتقد: 5

فضاهای پرومنید (گردشی)
Promenade theatre

برای عبارت Promenade از ترجمه‌ی کردشگری یا گردشی استفاده شده که معمولا رسا نیست. تئاتر پرومنید یا ایمرسیو یا اینستالیشن تئاتر، تئاتری است که در بخش نشیمن، صندلی ثابتی وجود ندارد و اغلب به مخاطبان اجازه داده می‌شود که ایستاده با عملکردهای صحنه ترکیب شوند؛  یا چند اجراگر تماشاگران را با خود به بخش‌های مختلف هدایت می‌کنند، لذا مخاطب همواره در حال حرکت است و همین امر نیز ویژگی اصلی این گونه از تئاتر است. مکان در چنین اجراهایی بیش از امکانات نور و صدا می‌بایست واجد فضاهای بیرونی و درونی متفاوت باشد.

تاریخچه بوجود آمدن این گونه مقارن است با تئاتر مدرن در قرن 19 و با مراسم‌ها و نمایش‌های گردشگری فرانسه آغاز می‌شود اما اوج اعتلای خود را در انگلیس می‌یابد. کنسرت‌های خیابانی که در سال 1830 آغاز شد تماس و مشارکت مردم با گروه از نزدیک موجب شکل‌گیری و قوت این نوع تئاتر شد. در این گونه تئاتر مخاطب و بازیگر در بخش‌هایی از نمایش باهم همراه و هم بازی می‌شوند در واقع بازیگر تماشاچی را به واکنش و بازی وا می‌دارد.  صحنه و زمینه بازی در این گونه تئاتر مرزی با قسمتی که تماشاچی ایستاده یا نشسته به تماشا می‌پردازد ندارد و گاهی این مرز فقط با توده و تجمع تماشاچیان مشخص می‌شود نه با مرزبندی منظم و مشخص همانند تئاتر‌های کلاسیک و سنتی.
در این گونه نمایش نقطه تمرکز وجود ندارد و تماشاچی مدام می‌تواند زاویه دید خود را تغییر دهد و به دور صحنه نمایش راه برود و نمایش را از زوایای متعدد نظاره کند در واقع این نوع تئاتر دارای یک بعد نیست.به انواعی از تئاتر که در مکان‌های گردشی اجرا می‌شوند Immersive theater گفته می‌شود.

The House of Bernarda Alba

The House of Bernarda Alba- The House of Bernarda Alba’ runs in limited engagement at The Tigermen Den, 3113 Royal St

Roth Theatre v2

De La Guarda and Fuerza Bruta productions at the Daryl Roth Theatre, New York, NY, USA**- Fuerza Bruta | Theater in New York

www.promenadeplayhouse.com
www.scottisharts.org.uk

 

بلک‌باکس
Black box theatre

بلک باکس‌ها فضای خالی به شکل مربع یا مستطیل هستند که عموما دیوارها، کف و سقف در آن‌ها به رنگ سیاه هستند. این فضاها اولین بار در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به درخواست هنرمندان غیر رسمی به وجود آمدند. در این مدت تئاتر تجربی کم هزینه به گونه‌ای فعال که قبل از آن هرگز وجود نداشت مورد توجه قرار گرفت و اجرا شد.در بلک باکس‌ها کارگردان می‌تواند به تناسب شیوه اجرا، محل قرار گرفتن صندلی‌ها را تغییر دهد و سن متفاوتی را طراحی کند.

امروزه بلک باکس‌ها به عنوان شناخته شده‌ترین فضای تئاتری انعطاف‌پذیر با ایجاد تناسب میان چیدمان و بودجه، اولین انتخاب تئاتر و مراکز هنری در سراسر جهان هستند. لذا می‌توان گفت با توجه به تغییر ساختار تئاتر در نیم قرن گذشته و نیاز به اصلاحات در امر فضاهای نمایشی و نیز توجه به وجود تخیل به عنوان امری بی حد و حصر فضای بلک باکس‌ها می‌توانند شریک کامل پروازهای خلاقانه یک کارگردان باشند. بنابراین علی‌رغم تصور بسیاری از افراد فضای بلک باکس‌ها محیط مناسب برای خلق آثار خلاقانه و نوآورانه است؛ چرا که فضای انعطاف‌پذیر آن‌ها رابطه بین مخاطب و فضا را همواره دچار تغییر می‌کند و طراحان، مدیران و کارگردانان نیز می‌توانند بدون وجود مانعی چون ساختارهای دائمی به تحقق رویاهای خلاقانه خود بپردازند.

استودیو در تعداد جایگاه، رنگ دیواره‌ها، کف و سقف و همچنین نور از بلک باکس متمایز است، به گونه‌ای که بلک باکس فقط یک فضای مکعبی مستطیل با رنگ فضایی سیاه و یک جایگاه تماشاچیان است.

Media House

BRIC Arts | Media House Brooklyn, New York, USA Architect: Leeser Architecture | Thomas W. Lamb (1918 architect) Services: Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design and Specification Seat count: 75, 250

www.bricartsmedia.org

 

University of Maryland Baltimore

University of Maryland Baltimore County, The Performing Arts & Humanities Building Baltimore, Maryland, USA Architect: William Rawn Associates | Grimm+Parker Architects Services: Concept design, theatre planning, and performing equipment design and specification Seat count:100, 124, 283, 375

www.umbc.edu

 

استدیو تئاتر
Studio theatre

در این نوع تئاتر یک یا چند بخش برای نشستن مخاطبان در نظر گرفته می‌شود که عموما این فضای نشستن در سه یا چهار طرف یک اتاق مستطیلی چیده می‌شوند. این‌گونه از تئاترها معمولا دارای کاراکتر معماری کاملی هستند و عناصر به شکل قوی در فضا خود را نمایان می‌کنند. این نوع تئاتر گاها مشابه بلک‌باکس‌ها هستند؛ اما در رنگ داخلی لزوما از مشکی استفاده نمی‌شود. در برخی تعاریف همان بلک‌باکس خوانده می‌شود اما بین استودیو تئاتر و بلک باکس تفاوت‌های کوچکی وجود دارد که همان نوع چیدمان جایگاه تماشاچیان رنگ و نور فضا است.

در استودیو تئاتر همچون گونه‌های دیگر تئاترهای منعطف، مرز بین تماشاچی و صحنه نمایش ناچیز است و صحنه می‌تواند به داخل تماشاچیان نفوذ داشته باشد و تعامل بین تماشاچی و بازیگر برقرار است.

Duke University

Duke University, Rubenstein Arts Center Durham, North Carolina, USA Architect: William Rawn Associates Services: Programming, concept design, theatre planning, theatre equipment design and specification Seat count: 100-170

www.arts.duke.edu

 

Moses Brown School

Moses Brown School, Woodman Center Providence, Rhode Island, USA Architect: Durkee Brown Viveiros Werenfels Architects Services: Programming, concept design, theatre planning, theatre equipment design and specification Seat count: 550

www.mosesbrown.org

 

سالن‌های مرکزی
Courtyard theater

این اصطلاح طیف وسیعی از اشکال تئاتر را شامل می‌شود که در آن فضا به دو بخش تقسیم می‌شود. یک بخش کاملا برای نشستن و حول یک فضای مرکزی شکل می‌گیرد. بخش دوم یا همان فضای مرکزی معمولا خود شامل دو بخش است که قسمتی به نشستن و قسمتی به صحنه بازی اختصاص می‌یابد. صحنه نمایش خود می‌تواند دارای سکو و یا فاقد آن باشد که لزوما فضای راست گوشه نیست و می‌تواند به هر شکلی باشد. این صحنه‌ها را نیز با نوع نعل‌اسبی یکی می‌دانند. این نوع از سالن‌ها از زمان شکسپیر رواج یافت.

Dr. Phillips Cente

Dr. Phillips Center for the Performing Arts Orlando, Florida, US Architect: Sir Denys Lasdun and Partners Services: Theatre planning, and theatre equipment design and specification; Concept design (Cottesloe Theatre) and architetural lighting Seat count:400, 890, 1160

www.nationaltheatre.org.uk

 

Woolly Mammoth Theatre

Woolly Mammoth Theatre Washington, DC, USA Architect: McInturff Architects Services: Concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification Seat count:265

www.woollymammoth.net

رای منتقد: 5

سالن‌های یک سویه (محاطی)
End Stage

در این سالن‌ها صندلی به گونه‌ای تعبیه شده که تماشاگران فقط در یک سو و معمولا انتهای سالن می‌نشینند و اتاق کنترل نور و صدا بالای سرشان قرار دارد. این سالن‌ها معمولا از عمق میدان زیادی برخوردار هستند و  نمونه‌های آن عموماً در تئاترهای دانشگاهی دهه‌ی ۱۹۶۰ به چشم می‌خورد. امّا ایرادی که بر این طرح وارد است، ایجاد فضای نمایشی عریضی است که سبب کاهش تمرکز تماشاگر در برقراری ارتباط او با بازیگر ــ که یکی از اساسی‌ترین ارکان طراحی سالن‌های تئاتر است ــ می‌شود.

Whitney Museum of American Art

Whitney Museum of American Art, Susan and John Hess Family Theater and Gallery
New York, New York, USA

Architect: Renzo Piano Building Workshop | Cooper, Robertson & Partners
Service: Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification
Seat count: 171
www.whitney.org

Center Theatre Group Kirk Douglas Theatre

Center Theatre Group, Kirk Douglas Theatre
Culver City, California, USA
Architect: Steven Ehrlich Architects
Services: Programming, concept design, theatre planning, theatre equipment design and specification
Seat count: 317
www.centertheatregroup.org

Pegasus Theatre

Pegasus Theatre
Oxford, UK
Architect: Feilden Clegg Bradley Studios
Services: Theatre planning, concept design, theatre equipment design and specification, and stage engineering
www.pegasustheatre.org.uk

 

  • سالن‌های چندکاره
(Flexible theatres)

سالن‌های چندکاره یک عنوان کلی‌ست که به سالن‌هایی اطلاق می‌شود که محل قرارگرفتن تماشاگران و محل اجرا می‌تواند کاملا به تبع هر اجرا متغیر باشد. این سالن‌ها می‌توانند به هر فرم محاطی، نعل‌اسبی و مرکزی درآیند و البته امکان تعامل تماشاگران و بازیگران در این سالن‌ها بسیار گسترده است. برای اجراهایی که به پرفرمنس نزیک می‌شوند این نوع از سالن‌ها مناسب‌تر اند. این عنوان به سالن‌هایی منجمله اجراهای محیطی، پرومناد، بلک‌باکس، استودیوها و مرکزی‌ها (کورتیارد) اطلاق می‌شود.

 

اجراهای محیطی
Environmental theatre

در این نوع تئاتر معماری فضا به محیطی برای عملکرد کامل مخاطب و بازیگران نمایش تبدیل می‌شود. در این تئاتر ممکن است عملکردها در یک یا چند نقطه متمرکز شوند، به همین دلیل فضای فیزیکی بخش مهمی از این نوع از تئاتر محسوب می‌شود. تئاتر محیطی تئاتری‌ست که همسو با محیط اجرا شکل می‌گیرد و از تمامی امکانات محیط به فراخور موضوع نمایش بهره می‌جوید. جایگاه تماشاچیان در این نوع تئاتر شامل پلت‌فرم‌ها و سطوح مختلفی است مانند؛ بالکن‌ها، رمپ‌ها و داربست‌های اطراف استیج بازی که به داخل جایگاه تماشاچیان نفوذ می‌کند، است. در این بخش مرز بین تماشاچیان و بازیگران از بین می‌رود در این نوع فضای تئاتری، جایگاه برای تماشای تئاتر وسیع و فضای بازی نیز وسیع‌تر است. در تئاتر محیطی از تماشاچیان برای شرکت در روند بازی دعوت می‌شود و تمام اتفاقات در یک چهار چوب بسته اتفاق نمی‌افتد. علاوه بر این تجربه داشتن چندین نقطه تمرکز همزمان به جای یک نقطه تمرکز سنتی به خاطر وجود چندین سن و استیج همزمان در صحنه نمایش، را نیز در این گونه تئاتر منعطف تجربه می‌کنیم. مفهوم تئاتر محیطی توسط گروه‌های هنری رادیکال مثل، گروه بین‌المللی والفییر استیت در انگلیس و تئاتر برد و پاپر در آمریکا، با شدت بیشتری دنبال شد و گسترش پیدا کرد، هردو گروه تئاتر را در نیمه قرن بیستم و ابتدای قرن بیست و یکم به خیابان‌های شهر بردند  این‌گونه از تئاتر در واقع ارتقا یافته و یا می‌توان گفت دنباله رو نمایش‌های سنتی و مناسبت‌های قومی و آئینی است. دو تعریف Outdoor theatre و street theatre زیر مجموعه‌های تئاتر محیطی هستند.

در نهایت امروز این گونه تئاتر در نقاط مختلف جهان در حال اجراست و به لحاظ جامعه‌شناسی و روان‌شناسی این گونه تئاتر برای ارتقاء سلامت جامعه و ایجاد پویایی، ارتقاء اعتماد جمعی و بالا رفتن تعامل بین شهروندان می‌شود.

National Theatre 1

National Theatre

National Theatre
London, UK

Architect: Sir Denys Lasdun and Partners
Services: Theatre planning, and theatre equipment design and specification; Concept design (Cottesloe Theatre) and architectural lighting
Seat count: 400, 890, 1160
www.nationaltheatre.org.uk

رای منتقد: 5

سالن‌های نعل اسبی (Thrust)

تماشاخانه‌ای که در آن صحنه چنان وسیع است که تماشاچیان از سه سمت آن را احاطه می‌کنند. صحنه‌ی نعلی ممکن است شامل یک پیش‌گاه محصور باشد که فضایی برای نگهداری دکورهای اضافی در پشت صحنه فراهم می‌کند اما دید تماشاچیان به آن معمولا محدود است و ورود بازیگران از مدخل‌ها و فضاهایی که روی صحنه تعریف شده انجام می‌شود. در تئاترهای نعلی صحنه معمولاً از اولین ردیف تماشاچیان دو یا سه پله بالاتر می‌باشد. عرض صحنه ۹-۶ متر بوده و اغلب یک فضای چاله‌ای کم‌عمق بین صحنه‌ی تئاتر و تماشاچیان قرار می‌گیرد، که از طریق دو مسیر به صحنه دسترسی دارد. در حقیقت پشت محور صحنه‌ی نمایش، یک صحنه با یک برج صحنه و یا بدون برج ارائه می‌شود، که به کارگردان و طرّاح صحنه امکان ارائه‌ی فضای نمایشی خیال‌انگیز را در آن سوی سالن حضار می‌دهد. مرکز محور باید صحنه را قطع کند و مسیرهای ارتباطی باید با زاویه‌ی ۴۵ درجه نسبت به خروجی‌ها قرار بگیرند. تجهیزات نور و صدا برای سیستم محوری، مشابه صحنه‌ی میدانی است.


5

Northern Stage, Barrette Center for the Arts
White River Junction, Vermont, USA
Architect: Bread Loaf Corporation
Services: Programming, concept design, theatre planning, theatre equipment design and specification
Seat count: 240
www.northernstage.org
Theater Review: 'Venus Rising,' Northern Stage

 

6

Everyman Theatre
Baltimore, Maryland, USA
Architect: Cho Benn Holback & Associates
Services: Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification
Seat count: 100, 250
(۱۰۰۰ صندلی این سالن به‌صورتی تعبیه شده است که می‌توانددر گروه‌های کوچک‌تر به تبع طراحی سالن تغییر کند.سالن در اجراهای معمولی ۱۰۰ صندلی ثابت و ۲۵۰ صندلی متحرک دارد و اما در اجراهای پر تماشاگر تعداد صندلی‌ها می‌تواند به ۱۰۰۰ نفر هم برسد که این نوع چینش آنها نیز بنا به طراحی تغییر می‌کند.)
www.everymantheatre.org

 

7

Chicago Shakespeare Theater, Navy Pier
Chicago, Illinois, USA
Architect: VOA Associates
Services: Programming, concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification
Seat count: 200, 525
www.chicagoshakes.com

 

گردآوری: گروه ترجمه‌ی انتگره (ترفان) از مجموعه‌ی theatreprojects

رای منتقد: 5

در اعماق سرشت بشر غریزه‌ای هست برای آنکه با هم‌نوعانش گرد هم آید و تجربیات و دیدگاه‌هایش را با آنها به اشتراک بگذارد، یا به بیان دیگر قصه‌اش را بگوید و به قصه‌های دیگران گوش بسپارد. از همان اولین مرتبه‌ای که انسان‌ها گرد آتشی جمع شدند تا قصه‌هایشان را برای هم روایت کنند همواره تیاتر وجود داشته است. انسان تکامل یافت و همچنین داستان‌هایی که می‌گفت و مکانی که در آن داستان‌ها گفته می‌شد. شاید تیاتر مدرن مخاطبانی کارکشته، بازیگرانی خبره و سازوبرگی پیشرفته داشته باشد اما جانِ قصه‌گویی، یا حسی که میان مخاطب و اجراگر رد و بدل می‌شود همان است که بود. در واقع بزرگ‌ترین تغییر مربوط به تماشاخانه‌هاست که تیاتر در آن‌ها اتفاق می‌افتد. مکان‌های تیاتری از آمفی‌تیاترهای فضای بازِ رم و یونان به اشکال گوناگونی که امروز می‌بینیم تغییرشکل داده‌اند. و هرچند برخی از این اشکال برای بعضی از گونه‌های اجرا موثرتر است، هیچ شکل ایده‌آلی برای آن وجود ندارد. یک تماشاخانه می‌تواند منزل‌گاه یک نمایش، کنسرت موسیقی کلاسیک یا پاپ، اپرا، نمایش موزیکال، باله، رقص مدرن، سخنرانی، سیرک یا هر فعالیت‌ دیگری باشد که اجراگر به‌وسیله‌ی آن با مخاطبش ارتباط برقرار می‌کند. چطور ممکن است یک ساختمان برای تمام شکل‌های متنوعِ اجرا مناسب باشد؟ هیچ اندازه‌ی ایده‌آلی برای تماشاخانه‌ها وجود ندارد. اندازه‌ی تیاتر به بزرگی صحنه‌ای که برای اجرا لازم است، شکل اجرا، و تعداد مخاطبان بستگی دارد و تغییر در هر کدام بر حال سایرین تاثیرگذار است.

باوجودِ این ریزه‌کاری‌ها، نمی‌توان هیچ فرمول واحدی که برای تمام اجراها مناسب باشد درنظر گرفت. تماشاخانه تنها فضایی برای تماشای یک اجرا نیست. یک نمایشخانه‌ی موفق به تبادلات عاطفی میان تماشاچی و اجراگر و نیز تبادلات میان خودِ تماشاچیان کمک می‌کند. با توجه به آنچه تاکنون گفته شد در ادامه شکل‌های متداول تماشاخانه را برای گونه‌های مختلفی از اجرا بازگو می‌کنیم.

 

فضاهای مناسب اجرا  (spaces for drama)

درام - چه کمدی باشد چه تراژدی -  در بسیاری از اشکال تماشاخانه، فضای باز و بسیاری از فضاهای غیر معمول مثل سوله یا حتی راه‌پله قابل اجراست. بسیاری از این مکان‌ها برای اجرای تیاتر موزیکال نیز مناسب هستند که البته این مبحث، جداگانه، ذیل عنوان «فضاهای سرگرمی» تشریح خواهد شد.

برای ساده‌شدنِ مسئله، بحث را به دو بخش تقسیم می‌کنیم؛

۱- تماشاخانه‌های کوچک‌

۲- تماشاخانه‌های وسیع

 

تماشاخانه‌های کوچک‌ (smaller drama theatre)

این تماشاخانه‌ها معمولا شامل یک سالن‌ «مرکزی» (courtyard theatres) و فضاهای تئاتری چندمنظوره (flexible theatre) هستند.  یک سالن کوچک تیاتر معمولا بین 50 تا 300، یا نهایتا 400 جایگاه ظرفیت دارد و معمولا فاقد صحنه‌ی نمایشِ  مجزا است به این معنی که صحنه در بخشی از همان فضایی تعبیه شده است که مخاطبان در آن می‌نشینند. از ویژگی‌های این‌گونه سالن‌های کوچک ارتباط یگانه و صمیمانه‌ای است که میان مخاطب و اجراگر برقرار می‌شود و این ویژگی ممکن است با تعریف جایگاه ثابت برای تماشاچیان و یا تعیین جایگاه‌های قابل‌تغییر در یک فضای تصادفی که برای تیاتر استفاده شده یا در فضای منعطفی که مخصوص تیاتر ساخته شده (flexible) فراهم شود. در ادامه اشکال متداول‌تر را شرح می‌دهیم.

 

سالن‌های میدانی
(Arena)

تماشاخانه‌ای که در آن تماشاچیان گردِ صحنه یا محل اجرا می‌نشینند و بازیگران از فضاهای خالی میان تماشاگران یا راهروهایی که تعبیه شده به صحنه وارد می‌شوند. در این نوع تئاتر باید فضای کافی برای اجرا و رابطه‌ی صحیح با مخاطبینی که در چهار طرف نشسته‌اند ایجاد شود. عموماً صحنه ۹-۶ متر عرض داشته و در تمام زوایا از نظر طراحیِ صحنه، مبلمان، جانمایی هنرپیشه‌ها و غیره مورد استفاده قرار می‌گیرد و در این شیوه، اتاقکی برای تأسیسات و آویزها در بالای صحنه طراحی می‌شود. در چنین صحنه‌هایی نورپردازی باید در تمامی زوایای سن انجام شود، طوری که هنرپیشه کاملاً در مرکز توجه قرار گیرد. به کار بردنِ تدابیر لازم برای وضوحِ صدایِ نمایش و کنترل انعکاس‌های نا‌خواسته‌ی صدا و همچنین استفاده از بلندگوها از موارد پراهمیت در این سالن هستند.

نمونه‌هایی از این دست سالن‌های اجرا را در ادامه خواهیم دید:

 

1

Actors Theatre of Louisville
Louisville, Kentucky, United State
Architect: Harry Weese Associates
Services: Concept design, theatre planning, and theatre equipment design and specification
Seat count: 318
www.actorstheatre.org

 

2

Denver Center for the Performing Arts, Helen Bonfils Theatre Complex, The Space Theatre
Denver, Colorado, USA
Architect: Semple Brown Design
Services: Concept design, theatre planning, theatre equipment design and specification
Seat count: 416
www.denvercenter.org



3

Orange Tree Theater
Richmond, Surrey, UK
Architect: Theatre Projects | Allen Tod
Services: Design brief, architectural design, theatre planning, and theatre equipment design and specification
Seat count: 175
www.orangetreetheatre.co.uk

 

4

St James Cavalier Center of Creativity
Valletta, Malta
Architect: England & England
Services: Feasibility study, design brief, remodelling concept, planning and design advice, performance equipment specification
Seat count:100, 105, 152
www.sjcav.org

 

گردآوری: گروه ترجمه‌ی انتگره (ترفان) از مجموعه‌ی theatreprojects

رای منتقد: 5