مرور اجرای محیطی «اثروارگی»، کارگردان: سجاد شفیعی‌فر

آن چه کمبودش حس می‌شد نویسنده: طهماسب مهدوی

photo 2019 05 01 11 00 23
رای منتقد: 4

بوتو، یک گونه نمایشی مدرن ژاپنی‌ست که «اثروارگی» در حیاط مولوی و در حاشیه جشنواره تئاتر دانشگاهی برایمان به اجرا در می‌آورد. نکته قابل توجه درباره این پرفورمنس دقیقا همین نسبتی‌ست که با جشنواره‌ای در آن اجرا می‌شود، برقرار می‌کند.

اجرا شامل یک سطح مربع ایجاد شده با تخته چوب های روی زمین است که با یک پارچه خاکستری پوشیده شده و اجراگر که لباس یک سره‌ی دوخته شده با همان پارچه به تن دارد، روی آن به اجرای بوتو می‌پردازد. چشم های اجراگر بسته است و میکروفون های تعبیه شده زیر تخته‌ها صدای ناشی از حرکات اجراگر را برای مخاطب تشدید می‌کنند. جلوی صحنه هم پاپوش هایی برای تماشاگران قرار داده شده تا در صورت تمایل با کشیدن آن روی کفش‌هایشان به صحنه اجرا وارد شوند.

اضافه کردن یک رنگ جدید به جشنواره، نخستین دستاورد «اثروارگی»‌ست. آن طور که انتظار می‌رود در جشنواره های دانشجویی با تنوع گونه های نمایشی و بهره‌مندی از به‌روزترین دستاورد های هنر های نمایشی جهان مواجه باشیم –انتظاری که به ندرت برآورده می‌شود- در این اثر، سجاد شفیعی‌فر یک گونه نمایشی کمتر شناخته شده و نوظهور (نخستین تجربیات تاتسومی هی‌جی کاتا که منجر به تولد بوتو شد را به دهه 1960 برمی‌گردانند1) را به مخاطب ارائه می‌دهد.

در ادامه با تعاملی کردن اثر و اجازه ورود مخاطب به اجرا، اثر به تماشاگرانِ کنجکاو در مواجهه با فرم غریب تن در این گونه نمایشی فرصت کشف می‌دهد. آن‌ها وارد صحنه می‌شوند و از همان لحظه ورود با صدای تشدید شده تخته های زیر پایشان (با الهام از سنت نمایشی ژاپن) نسبت به جزئیات حرکت بدن خود و اجراگر دقیق می‌شوند و به واسطه بسته بودن چشم اجراگر (در طراحی حرکات در نمایش بوتو شیوه حرکت بدن نابینایان از منابع الهام‌بخش است2) این تعامل کیفیتی "تنانه" می‌یابد و بدن مخاطب هم به کار گرفته می‌شود. تماشاگران هر یک به میزان برانگیختگی کنجکاوی‌شان هر اندازه که تصمیم بگیرند، مخاطب اجرا باقی می‌مانند و به محض فروکش کردن آن هم از کنار اثر می‌گذرند و مسیرشان را ادامه می‌دهند. همین انتخاب قالب محیطی برای اثر مهمترین عامل موفقیت این ایده در برخورد با مخاطب و خلق فرم است. طول مدت اجرای اجراگر دو ساعت تمام بود و مخاطبینی که تمام دو ساعت را به تماشا ایستادند شاهد تداوم اجرایش ضمن حفظ این الگوی حرکتی (بوتو) در تمام این مدت بودند که با توجه به دشواری پیاده کردن آن بر بدن، این میزانِ توانایی و تسلط بالای اجراگر، تحسین برانگیز است.


1- منبع : سایت theater.ir شناسه مطلب 5107 نوشته‌ی علیرضا امیرحاجبی
2- همان

ارسال دیدگاه


خوراک آر‌اس‌اس دیدگاه‌های این صفحه خوراک آر‌اس‌اس تمامی دیدگاه‌ها