مرور اجرای «چیزهای سرد» کارگردان: رامین اکبری

کلاژ چیزها! نویسنده: بهنام دارابی

photo 2019 01 28 16 10 25 v2
رای منتقد: 0

چیزهای سرد اجرایی است به نویسندگی و کارگردانی رامین اکبری و با تهیه کنندگی سمانه افکاری که 15 شب سالن نمایش عمارت روبرو بین ساعت 18 تا 22 را به خود اختصاص داده است.

اجرا متشکل از چندین قطعه است. خرده اپیزودهایی که اطلاعاتی راجع به بیماری‌هایی به مخاطب می‌دهند و اپیزود نهایی که به نظر می‌رسد اصل ماجراست. در چیزهای سرد روایت به هم می‌ریزد؛ به ناروایت بدل می‌شود. و این برمی‌گردد به آنچه در ظرف کلاسیک ساختار اجرا ریخته شده است. در دو بخش ابتدایی خرده پیرنگ‌هایی ناپیوسته و درهم وجود دارند. نه اطلاعاتی می‌دهند و نه وصل کننده چیزی به چیز دیگر هستند. در انتها به نظر می‌رسد تمامی آن خرده پیرنگ‌ها به‌هم پیوستند تا صحنه‌ی آخر نتیجه شود؛ اما اینطور نیست. پیرنگ اصلی-صحنه‌ی آخر- می‌آید، کارش را می‌کند و می‌رود. تنها می‌ماند کلاژی از داستانک ها که به کاری نمی‌آیند مگر مدلل کردن رقصی که از همان ابتدای کار به چشم می‌آید. در شروع، صفحه سفید و خالی چیزی است که نمایان می‌شود. در این صفحه سفید نقطه هایی وجود دارند. از حالا به بعد وظیفه اجراگران اتصال نقاط به یکدیگر است. هرکس سعی دارد محدوده خود را بین نقاط بسازد. بلافاصله بعد از شروع، در گره‌افکنی ماجرا هر اجراگر نام خود را در محدوده‌اش مینشاند. زبان لغزان‌تر و گم‌تر از آن است که بتوان به درک درستی از آن رسید. آنچه بدن‌ها در صحنه می‌تکانند گویاتر است. در آخر یعنی مرحله گره‌گشایی و سیر نزولی پایان، جملگی در میدان ایستاده‌اند و مسئله اصلی مطرح می‌شود. آنقدر مطرح می‌شود که باز زبان به کنجی میرود و تنها تصورات ساخته شده بر صحنه، چشم را می‌گرداند. و نهایتاً در بی‌کلامی رقصی به مناسبت مرگ مادر در می‌گیرد!

به این دلیل حرکات بازیگران تداعی‌گر رقص است که در خط به خط حرکات دقت و ظرافت گنجانده شده است. شکل حرکات عادی و روزمره اما کیفیت آن‌ها متفاوت است. انگاری در فضایی جدا و با نیتی جدا کار می‌کنند. مکث‌ها، تکرار‌ها، تغییر سرعت حرکات به این امر دامن می‌زد. به‌طوری که اگر کلام کنار می‌رفت رقص‌واره بودن حرکات نمایان‌تر می‌شد. نحوه چیدمان عناصر اجرا به‌گونه‌ای است که از همان اول تکلیفمان را با میزانسن، قرارداد های اجرا، دیالوگ ها و روایت بی‌سر و ته اجرا مشخص می‌کند. به همین منظور چیزهای سرد چرایی و چگونگی طلب نمی‌کند. واضح می‌گوید همینی که هست و پذیرفته هم می‌شود. اجرا نه طولی پیش می رود و نه عرضی. در شیبی ملایم بالا و پایین می‌رود. هرچند انتظار می‌رفت این خمیدگی در بقیه بخش های اجرا مثل طراحی صحنه و نور پردازی هم نمود پیدا کند، ولی دست‌کم آسیبی به درون مایه رئالیستی کار وارد نیامده بود.

ارسال دیدگاه


خوراک آر‌اس‌اس دیدگاه‌های این صفحه خوراک آر‌اس‌اس تمامی دیدگاه‌ها