مروری بر اجرای |۲۲|. طراح و کارگردان: نیلوفر نقیب ساداتی

لذت چشم‌چرانی نویسنده: حسین نیرومند

رای منتقد: 0

نکته: نویسنده‌ی متن به موزیک‌های اجرا دسترسی نداشت.

بیست و دو پنجره، بیست و هفت اجراگر. تماشاگران در محوطه‌ی ساختمان معماری دانشگاه هنر، پردیس باغ ملی قدم می‌زنند. پشت هر پنجره آدم(هایی) مشغول کارهای روزمره‌اند. تماشاگران از کنار پنجره‌ها که یکی یکی نوری توجه را به آن‌ها جلب می‌کند، رد می‌شوند. کسی برای عکاسش ژست می‌گیرد. نفر بعد مشغول نقاشی کردن است. زن و شوهری دعوا می‌کنند. و به این ترتیب پشت هر کدام از پنجره‌ها اتفاقی در حال رخ دادن است. اتفاقاتی که هیچ‌کدام به خودی خود قرار نیست بحرانی را شکل دهند یا داستانی را برای تماشاگر تعریف کنند.

بعد از دیدن اتفاقات پشت تمام پنجره‌ها، وضعیت کمی تغییر می‌کند. آدم‌ها همچنان مشغول همان کارهایی هستند که پیشتر دیده‌ بودیم ولی با این تفاوت که شکلی از وسواسِ آمیخته با جنون به تدریج در رفتارشان مشخص می‌شود. زنی که شیشه‌های پنجره را دستمال می‌کشد، شبیه رباتی برنامه‌ریزی شده مدام از این سمت پنجره به آن سمت می‌رود و شیشه‌ها را پاک می‌کند. در نهایت اما آن چیزی که آدم‌های |22| را از انجام کارهای‌شان بازمی‌دارد، مرگ است. جسدهای کفن‌پیچ‌شده‌ی سه نفر از همان آدم‌های پشت پنجره جلوی پای تماشاگران گذاشته می‌شود و تا انتهای اجرا با آن‌ها تنها می‌مانیم. 

در طول اجرا ما فقط مشغول دید زدن هستیم. دید زدن آدم‌هایی که از نگاه خیره‌ای که زندگی‌شان را زیر نظر گرفته اطلاعی ندارند. از پنجره‌ای باز به درون خانه‌ای سرک می‌کشیم که پیش از این چیزی درباره‌ش نمی‌دانیم. دیدن خلوت‌ آدم‌ها و اینکه در خصوصی‌ترین لحظات زندگی‌شان چگونه رفتار می‌کنند، تجربه‌ای است که |22| در اختیار ما قرار می‌دهد. اجرا به نظر درباره‌ی آدم‌های محصور در تکرارهایی‌ست که به وسیله‌ی آن‌ها می‌خواهند وجود خود را نه برای دیگری، که برای خودشان اثبات کنند. تکرارهای وسواس‌گونه‌ای که افراط در آن‌ها، چیزی جز مرگ نصیب‌شان نمی‌کند. اولین جسدی که بیرون می‌آید، کسی است که مشغول مصرف دیوانه‌وار مواد مخدر بود. دید زدن در |22| سه سطح دارد. نگاه خیره‌ی ما به عنوان تماشاگر، نگاه خیره‌ی اجراگران به یکدیگر ـ در خانه‌هایی که دو یا سه نفر حضور دارند ـ و نگاه خیره‌ی تماشاگران به یکدیگر که حرکت گروهی تماشاگران از نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگر باعثش می‌شود. در این مورد آخر یک جور تنهایی در جمع معنی پیدا می‌کند. تماشاگران هندزفری یا هدفون در گوش دارند و به موزیک‌هایی که قبل از اجرا در اختیارشان قرار داده شده گوش می‌دهند.

|22| نمی‌تواند ما را با آدم‌های اجرا درگیر کند. هم از نظر عاطفی، هم فیزیکی. شاید می‌توانستیم آن را از لای درهای نیمه‌باز یک آپارتمان یا پرده‌ای که باد مدام تکانش می‌دهد، ببینیم. با لحظاتی خصوصی‌تر که تماشاگر از دید زدن آن‌ها شرم کند. آدم‌ها و دغدغه‌های‌شان در سطح باقی می‌مانند، وضعیتی شکل نمی‌گیرد که آن‌ها را از نقطه‌ی ثابت‌شان تکان دهد. به جز آن‌هایی که مرگ نصیب‌شان می‌شود. تکرار به جنون وسواس می‌رسد اما در این میان وضعیت‌شان تغییری نمی‌کند. آن‌ها آدم‌های منفعلی هستند که قصد تغییر ندارند. می‌خواهند تا ابد تکرار شوند و تکرار کنند.

ارسال دیدگاه


خوراک آر‌اس‌اس دیدگاه‌های این صفحه خوراک آر‌اس‌اس تمامی دیدگاه‌ها