مرور اجرای «جانی»؛ کارگردان: مصطفی لعلیان

جانی وجود ندارد نویسنده: قاسم نجاری

photo 2019 02 13 13 19 56
رای منتقد: 0

زن و شوهری پس از سالها بچه‌دار شده‌اند. آن‌ها مشکوک‌اند که نکند شخصیت‌های یک نمایش باشند و فکر می‌کنند نویسنده‌ای نادیده‌ حرف در دهان‌شان مي‌گذارد. نمایش «جانی» به کارگردانی مصطفی لعلیان با این خط داستانی، در پلتفرمِ عمارت روبرو اجرا می‌شود.

چند مکعب چوبی، یک سکو و نایلونی پهن روی زمین، محل اجرای «جانی» را مشخص کرده‌اند. پالت‌های چوبیِ همیشگی، این بار سکوهایی هستند که فقط نیمی از فضای راهرو‌مانندِ پلتفرم را پُر کرده‌اند و نیمی دیگر را برای اجرا گذاشته‌اند. شروع اجرا زن و مرد ثابت مانده‌اند و تصاویری از اندام درون بدن و جنین انسان روی دیوار پشت سرشان می‌افتد. دیالوگ‌هایی که بین‌شان رد و بدل می‌شود تلاشی است برای تعیین وضعیت آن‌ها. اما آن وضعیت دقیقا چیست و اجرا روی چه ایده‌ای تکیه می‌کند؟اجرا در ابتدا سعی می‌کند ژست زن و مرد و حرف‌هایشان را نمایشی جلوه دهد. در صحنه‌ای زن از مرد می‌خواهد که برای او تجسمِ پدرش باشد و اضافه می‌کند که «مرد هم مردهای قدیم!». بعدتر این صحنه با تکه‌‌ای از حرف‌هایی که نویسنده تحمیل می‌کند قطع می‌شود. اما نه آگاه‌سازی مخاطب به واسطه‌ی تصنع بازی‌شان مازادی دارد و نه آن تقطیع، وجود نویسنده را به عنوان یک قادر متعال برجسته می‌کند؛ تا جایی که کاراکترها مجبورند اعلام کنند «این حرف‌های نویسنده است». این اعلام وجود نوعی نویسنده چه تاثیری در فرآیند ادراکی و درگیری تماشاگر دارد؟

«جانی» نه پتانسیل موقعیت بارداری‌ و رابطه‌ی زناشویی را پیش می‌برد و نه روی این مسئله‌ که نویسنده‌ای در حال کنترل زندگی‌شان است تمرکز می‌کند. ایده‌ی اصلی‌اش را معلوم نمی‌کند و حتی از عدم تاکید آن هم بهره‌ای نمی‌برد. بخش عمده‌‌ی این عدم تاکید از مرکززدایی متنِ نمایشنامه برآمده که به فقدان ایده‌ای محوری منجر‌ می‌شود، فقدانی که همه‌ی تمهیدات نمایشی «جانی» را نیز تحت شعاع قرار می‌دهد. بازیگران گاهی از بحران‌ها حرف می‌زنند اما وضعیت بحرانی خلق نمی‌شود. حتی تلاشی هم برای ارائه دو نوع متفاوت از بازیگری به عنوان نشانه‌‌ی تمایزبخش دو سطح اجرا نمی‌شود تا بازیگرها روی صحنه بلاتکلیف به نظر نرسند. وقتی اجرا تصمیمش را نگرفته که کدام سطح پیشنهادی پلات خود را پیش ‌ببرد، درنتیجه مجموعه‌‌ی تلاش‌های اجرا (استفاده از ویدئو پروژکشن، فضاسازی، اشاره به حضور تماشاگران و تعاملِ حداقلی با آن‌ها) برای سروشکل‌دادن به موقعیتی جذب‌کننده و ایجادِ انگیزه‌ای برای همراهی با پرگویی‌های یکنواخت دو شخصیت‌اش شکست می‌خورد.

«جانی» از پتانسیل‌های خودش بهره نمی‌برد و به سبب عدم تاکید بر روی یک ایده‌ی مرکزی عناصرِ اجرا نیز، اعم از بازیگری، کارگردانی و طراحی صحنه نمی‌توانند ارتباطی ارگانیک و پیش‌رونده با هم برقرار کنند. دوشخصیت روی صحنه از دو بحران مهم صحبت می‌کنند حال آنکه تهمیدات اجرایی برای انتقال این بحران به مخاطب‌ کم‌توان است، تا آنجا که مخاطب ممکن است از خود بپرسد اصلا من این‌جا چه می‌کنم.

ارسال دیدگاه


دیدگاه‌ها


  • kdvnzwcvxn 21 روز پیش ( ساعت 6 : 52)

    Muchas gracias. ?Como puedo iniciar sesion?

خوراک آر‌اس‌اس دیدگاه‌های این صفحه خوراک آر‌اس‌اس تمامی دیدگاه‌ها