مرور نمایش "ماجرای عجیب سگی در شب"؛ کارگردان: افسانه کمالی

سوءاستفاده از درد

15004 img 0944.2d42c6 Copy Copy
رای منتقد: 1

"ماجرای عجیب سگی در شب" روایت کریسین، نوجوانی اوتیسمی است که با جنازه‌ی سگ همسایه‌ مواجه می‌شود و تصمیم می‌گیرد کتابی درباره‌ی این قتل بنویسد. او در روند تحقیقاتش متوجه می‌شود مادرش برخلاف گفته‌ی پدر نمرده، بلکه از دختر بیمارش خسته شده و با آقای شیرزِ همسایه شهر را ترک کرده است. پدرش نیز با خانوم شیرز وارد رابطه شده و بعد از سرد شدن او سگش را برای انتقام کشته است. با عیان شدن حقیقت‌ کریسین به خانه‌ی مادرش و آقای شیرز فرار می‌کند. مادر از کریسین می‌خواهد نزد آن‌ها بماند. اما کریسین باید برای یک آزمون ریاضیات نزد پدر برگردد. پدر هم با خرید یک سگ دل دخترش را به دست می‌آورد. کریسین آزمون آن سال را از دست می‌دهد ولی برای نوشتن کتابی که نمایش از روی آن اجرا می‌شود، به خودش افتخار می‌کند.

بر دیوارِ عقبیِ بلک‌ باکس شمایلی از چند اتاقک‌، پرده‌‌ی پروژکت بزرگی را محصور کرده‌اند که با پخش تصاویری ترکیب‌شده از فیلم و انیمیشن مکان-زمان‌های متعدد را بازسازی می‌کند. در گوشه و کنار چند اسباب‌بازی و در جلو صحنه عروسک سگی با چنگالی بر پشت دیده می‌شود. نورپردازی با رنگ‌های تند در کنار لباس‌‌های عروسکی، کلاه‌گیس‌های رنگی و کوریوگرافی ماشینیِ بازیگران ملغمه‌ای از فضای کارخانه‌ی اسباب‌بازی و یک سیرک مدرن را می‌سازد. این فانتزی در گریم، طراحی لباس و حتا شخصیت‌‌پردازی دیده می‌شود. کریسین با پولیور قرمز، موهای فرفری و یک کوله‌پشتی تک و تنها در میان شخصیت‌هایی شبیه عروسک‌های کوکی غول‌آسا دنبال حقیقت می‌گردد.

قرار است این فضا پی.‌او.‌وی نوجوان اوتیسمی‌ای را منتقل کند که ناگهان با قتل وحشیانه‌ی یک سگ توسط پدرش و خیانت مادرش مواجه می‌شود. واکنش‌های غیر معمول(مانند خنده در شرایط بحرانی) یا تکراری و نمایشی بودن حرکات که در طراحی ژست‌ها و بازی‌ها استفاده شده از ویژگی‌های اوتیسم است اما ویژگی‌ آشکارتر و مسئله‌سازتر مشکلات ارتباطی این بیماران است. آن‌ها به هیچ عنوان قادر نیستند احساساتشان را از طریق کلمات، ژست و یا میمیک بیان کنند. این شکل گلچین کردن ویژگی‌های یک بیماری(مثلا لحاظ کردن حافظه‌ی قوی و هوش سرشار در ریاضیات و نادیده گرفتن مشکلات کلامی، عصبی و ارتباطی) از کریسین بیش از یک بیمار اوتیسمی نوجوانی مهربان، اجتماعی، به‌شدت باهوش و با تخیلی قوی ساخته که احتمالاً آرزوی هر پدر و مادری است؛ و در مقابل پدر و مادر را غول‌هایی بی‌درک و احساس و اخلاق تصویر می‌کند. مادر از رفتارهای ستوه‌آوری حرف می‌زند که در هرکسی جز کریسین دیده می‌شود. کریسین با اتفاقاتی که هر انسان سالمی را به جنون می‌رساند با منطق و کمابیش در آرامش برخورد می‌کند. به نظر می‌رسد اجرا بیش از آن که دغدغه‌ی اوتیسم و مبتلایانش را داشته باشد از اوتیسم به عنوان ابزاری توجیهی سواستفاده کرده است تا به واسطه‌ی آن سفسطه‌ای منطقی برای فانتزی‌ِ دلخواهِ خودش ارائه کند.

ارسال دیدگاه


خوراک آر‌اس‌اس دیدگاه‌های این صفحه خوراک آر‌اس‌اس تمامی دیدگاه‌ها