مروری بر نمایش «نان» به کارگردانی نصیر ملکی‌جو

زندگی با اعمال شاقه نویسنده: بهاران اقبال‌زاده

photo 2019 06 23 10 16 26 Copy
رای منتقد: 0

5 اجراگر با لباس فرم متحدالشکل و ماسک‌های بزرگ دفرمه وارد صحنه می‌شوند. بلندگو جمله‌ای درباره‌ی پخت نان می‌گوید و اجراگران با حرکات ریتمیک و رقص‌مانند و آوای موسیقی شروع به پختن نان می‌کنند. نمایش نان مجموعه‌ای از فریم‌ها و اپیزودهای متوالی و مستقل است که تمام آنها با صدای بلندگو آغاز می‌شود و ایده‌ی اصلی هر فریم را در یک جمله صورت‌بندی می‌کند. آدمک‌های اجرا روز را با تلاش برای دستیابی به نان آغاز می‌کنند و در رویاهایشان نان‌های عظیم شکار می‌کنند و هر روز جیره‌ی کمتری دریافت می‌کنند و بیشتر کار می‌کنند.

نمایش نان، همانطور که از اسمش پیدا است با محتوای ساده‌ و همه‌فهمی سر و کار دارد: غم نان. آدم‌های جهان این نمایش همه به یک اندازه از ریخت افتاده هستند. صورتک‌هایی که به خاطر فرم غریبشان در ابتدا در بیننده ایجاد ترس می‌کنند؛ در ادامه احساس ترحم و دلسوزی، و شاید استهزا را برمی‌انگیزند. همه‌چیز، از آکسسوار گرفته تا بازی اجراگران، در جهان نمایش نان بی‌نهایت اغراق‌آمیز، استیلیزه و انگار برآمده از یک کابوس است. تمامی مفاهیم و مباحث قابل تحویل به نان هستند: پول، تکنولوژی، طبقه‌ی اجتماعی، کار، رویا، شهر، جنگ.

صحنه‌ی نمایش به سادگی عنوانش است. یک صحنه‌ی خالی، پرده‌ای مشکی و اتاقک سیاهرنگ گردانی که در هر اپیزود می‌چرخد و تبدیل به چیزهای متفاوتی مثل زندان، مغازه و... می‌شود تا تصویری متناسب با تک‌جمله‌های برآمده از بلندگو بسازد. در انتهای اجرا هم یک دیوار بلند خاکستری رنگ مقابل چشمان بیننده کشیده می‌شود و صحنه را بلوکه می‌کند. تنها سوسوی نور تیر چراغ‌برقی که پشت دیوار علم شده پیدا است. در واقع تمام تصاویر بصری و محتوای نمایش درصدد بیان این موضوع هستند که زندگی مدرن تلاش بی‌نهایت و بی‌فایده‌ای است برای رسیدن به نان (مجاز از هر شیئی که احتیاج به پول دارد) و حرکت به سمت آرزویی که هرچه به سمتش می‌رویم غیرممکن‌تر و دست‌نایافتنی‌تر می‌شود.

علیرغم فصاحت ایده‌ی اجرایی و شیوه‌ی خلاقانه‌ی اجرا و نگاه ویژه، حواشی و جزئیاتی مانع از بالفعل شدن قابلیت‌های بالقوه‌ی تاثیرگذار اجرا می‌شوند؛ ناکارآمدی سالن در درجه‌ی اول، بزرگترین ضربه را به اجرا وارد می‌کند. سالن بی‌دلیل بزرگ و سه سویه‌ای که اتمسفر اجرا را در خود می‌بلعد و آن را کوچک و حقیر می‌کند. عدم مدیریت صحیح و استفاده از فضا، مورد بعدی است که به بدنه‌ی اجرا آسیب می‌رساند؛ علاوه بر آن، ابعاد ناصحیح و بی‌در و پیکر بودن سالن و نامتمرکز بودن فضای اجرایی منجر به این می‌شود که کوچک‌ترین خطاهای اجراگران _که شاید در محیطی کنترل‌شده می‌توانست به آسانی قابل چشم‌پوشی باشد_ برجسته و اغراق‌شده به نظر بیاید و توجه مخاطب را به ضعف‌های هماهنگی و اجرایی جلب کند. همچنین بی‌نظمی مدیریت سالن و ورود گاه و بیگاه تماشاچیان و عبورشان از صحنه نیز به لحاظ بصری به شدت آزاردهنده است و رفع این ایرادات جزئی می‌تواند این اجرا را بسیار موجه‌تر، حرفه‌ای‌تر و چشم‌نوازتر کند.

ارسال دیدگاه


دیدگاه‌ها


  • Bourals 20 روز پیش ( ساعت 8 : 2)

    Propecia Molestia Testicular https://agenericcialise.com/ - cialis generic release date Inderal Buy India <a href=https://agenericcialise.com/#>buy cialis</a> Nuovo Cialis

خوراک آر‌اس‌اس دیدگاه‌های این صفحه خوراک آر‌اس‌اس تمامی دیدگاه‌ها