مرور اجرای «پا»، کارگردان آرمین حمدی‌پور

«اختلال» نویسنده: حسین نیرومند

56209 02 3 v2.2d42c6
رای منتقد: 2.5

زوجی از طریق اسکایپ با دوست‌شان در آن‌ور دنیا تماسی تصویری برقرار می‌کنند که گهگاه صدا و تصویر دچار اختلال می‌شود. بعد از تماس مرد ادعا می‌کند در انتهای تصویر یک پای لخت مردانه دیده است. موضوعی که تبدیل به جدلی تمام‌نشدنی بین زوج می‌شود. زن پای لخت مردانه را انکار می‌کند و عقیده دارد موکت است. مرد امّا به هیچ وجه کوتاه نمی‌آید.

در سالن تک سویه‌ی انتظامی با ردیف طویل صندلی‌های تماشاگرانش، اجرا با دو صندلی و یک میز در وسط صحنه به‌اضافه‌ی پرده‌ای که تصویر لپ‌تاپ زوج روی آن پروجکت می‌شود، قصد القای فضای آپارتمانی احتمالا نقلی را دارد. زوج در یک شبه‌بازی از ابتدا تا انتها دو دو بخش تکراری جدل می‌کنند. در بخش اوّل آتش دعوا را زن شعله‌ور می‌کند و در بخش دوّم این وظیفه را مرد به عهده می‌گیرد. نصاب ماهواره و دختر همسایه با کاسه‌ی آش نذری هرکدام به نحوی در خلوت با زن و مرد لاس می‌زنند و در این بخش‌ سطح دیگری از شکل رابطه‌ی زوج نمایش داده می‌شود.

«پا» در مورد ارتباط‌هایی است که به شکلی دچار اختلال‌اند؛ از یک طرف تصویر پیکسل شده‌ی اسکایپ و قطع شدن صدا، از طرف دیگر جدل‌های بی‌سرانجام زوج. اگر زبان را وسیله‌ای برای برقراری ارتباط در نظر بگیریم، در «پا» این کارکرد وارونه شده است. زوج انگار متوجه حرف‌های یکدیگر نمی‌شوند. هیچ‌کدام توانایی قانع کردن دیگری را ندارد و در یک چرخه‌ی تا ابد تکرارپذیر گیر افتاده‌اند. تا جایی که اگر در انتها نور تماشاگران روشن نشود و مسئول سالن در خروج را باز نگذارد، مخاطب همچنان می‌نشیند تا ادامه‌ی دعوا را تماشا کند. روابط پنهانی نصاب ماهواره ـ زن و دختر همسایه ـ مرد هم نه از طریق کلام، که با ژست‌ها  و نگاه‌ها شروع می‌شود، همگی روی از دست رفتن کارکرد ارتباطی زبان تأکید دارند؛ دختر همسایه برای تلفظ اسمش ـ ترلان ـ نوک زبانش را روی تلفظ «لان» بیرون می‌آورد و شکلی اروتیک به آن می‌دهد. زن و نصاب ماهواره سعی دارند از طریق حرکتی شبیه به گاز گرفتن از راه دور با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. با تمام این‌‌ها همگی در یک وضعیت عدم درک متقابل به سر می‌برند و این همان نویزی است که ارتباط را دچار اختلال می‌کند. آن‌ها می‌خواهند خرخره‌ی یکدیگر را بجوند. پا یا موکت بودن تصویر بهانه است.

«پا» امّا قصد دارد با تکرار دعوا و تغییر جایگاه زوج، نقبی هم به جایگاه قدرت بزند. در این تکرار، تفاوت  چشم‌گیری اتفاق نمی‌افتد و روایت همان مسیر قبلی را طی می‌کند. نه پیچشی در روایت می‌بینیم نه شخصیت‌ها تصمیم جدیدی می‌گیرند. تمام تفاوت‌ها در آرایش غلیظ دختر همسایه و لنگ زدن مرد خلاصه می‌شود.

«پا» در وهله‌ی اوّل یک اجرای سرگرم‌کننده‌ و طنّاز است. لحظات بامزه کم ندارد و شاهد بازی‌ها قابل قبولی هستیم. اجرا از تکرار بیهوده‌اش لطمه می‌خورد. می‌توانست با پیچش‌های روایی و خرده داستان‌های مرتبط با هسته‌ی روایت، اجرا را از روند مختل‌شده‌اش از طریق تکرار نجات دهد.

ارسال دیدگاه


خوراک آر‌اس‌اس دیدگاه‌های این صفحه خوراک آر‌اس‌اس تمامی دیدگاه‌ها