مُرور اجرای «زاویه» به نویسندگی و کارگردانیِ بهداد بلیغ‌فر

زاویه‌ی بسته نویسنده: مهین بهزادی مهرداد

96829 .ce0022
رای منتقد: 0

«زاویه» -همان‌طور که در خلاصه‌ی اثر ذکر کرده است- درباره‌ی موج فراگیرِ میلِ به دیده‌شدن در دنیای امروز است. مرد جوانی که برای حفظ دوست دخترش می‌خواهد خواننده‌ی ‌معروفی شود، از سر ناچاری و بی‌پولی وارد حرفه‌ی ساخت کلیپ‌های جنجالی برای جذب دنبال‌کننده در اینستاگرام می‌شود. قرار گرفتن او در این مسیر تا جایی پیش می‌رود که دخترِ گل‌فروش جوانی در معرض تهمت‌هایی قرار گرفته و در نهایت آسیب شدیدی ‌ببیند: دختر در آتش می‌سوزد.

هر چند که طرح داستانیِ این اثر به شکلی فشرده بیان شده‌است اما حتا اگر با طول و تفصیل نیز بیان می‌شد باز گره‌های کوری که در آن وجود دارد باز نمی‌شد. اتفاقات از دل یکدیگر بیرون نمی‌آیند و صرفاً به این دلیل رخ می‌دهند تا آن‌چه که گروه اجرا به عنوان خلاصه‌ی اثر ذکر کرده‌ محقق شود. اجرای زاویه در نهایتِ سادگی اتفاق می‌افتد و به سمتی می‌رود که می‌توان آن‌ را اجرایی پیش پا افتاده قلمداد کرد. شلخته پیش می‌رود و گویی آن‌قدر جزئیات در آن حائز اهمیت نیستند. ورود و خروج بازيگران، اجراى ميزانسن‌ها و همچنين استفاده از ويدئو پروژكتور با وسواس صورت نمی‌گيرد. البته باید این واقعیت را پذیرفت که سالن کوچک مولوی در بد ریخت کردن یک اجرا می‌تواند نقش قابل ملاحظه‌ای ایفا کند.
اتکای اجرا برای همراهی مخاطب بیش از هر چیز بر شوخی‌هایی است که در طول یک ساعت می‌تواند لبخندی بر لب مخاطب بیاورد. برای مثال اثر به بازنمایی آن‌چه که ما همه روزه در صفحات مجازیِ افرادی با عنوان «شاخ‌ها» می‌شناسیم، می‌پردازد. انتخاب‌هایی از این دست می‌توانند برای مخاطب چنین نمود داشته باشند که او روی صحنه ناظرِ رویدادی است. اما مسئله این است که عملاً مخاطب با چیزی جز بازگویی یک بحران فرهنگی/اجتماعی روبه‌رو نیست که البته با کمی شوخ‌طبعی ارائه می‌شود. در واقع اثر قادر نیست مخاطب را با زاویه‌ای متفاوت، در نسبت با مسئله‌ای که طرح می‌کند، مواجه کند و مثل عموم آثارهای این‌چنینی صرفاً به شرح موضوع بسنده می‌کند.

با این حال این اثر با تمام نقص‌هایش یک ویژگی قابل اعتنا دارد: اجرا به هیچ عنوان قصد ندارد خودش را بزرگ‌تر از آن چیزی که هست معرفی کند. همه‌چیز در نهایت صداقت و بی‌هیچ فریبکاری‌ای با مخاطب در میان گذاشته می‌شود. هر چند کاراکترها هیچ‌کدام فراتر از تصویرهای کلیشه‌ای که پیش از این دیده‌ایم نمی‌روند اما بازی بازیگران پذیرفتنی و در بعضی لحظات دوست‌داشتنی‌ است. آن‌ها به آن‌چه که انجام می‌دهند اعتقاد دارند. اما بهتر است همواره گوشه‌‌ْ چشمی به این مسئله داشت که اعتقاد داشتن به ایده‌ها و اندیشه‌ها نمی‌تواند کافی باشد و هر اجرایی ملزم است کیفیت و چگونگی اجرای خود را نیز مورد ارزیابی قرار دهد.

ارسال دیدگاه


خوراک آر‌اس‌اس دیدگاه‌های این صفحه خوراک آر‌اس‌اس تمامی دیدگاه‌ها